Wordpress Themes

Archive for the '1' Category

Exuberância acrítica?

por Judith Butler

Traducción de Joao Luc: http://joaoluc.blogspot.com/2008/11/pens...

Poucos de nós estão imunes à festividade destes dias. Os meus amigos de esquerda, escrevem-me dizendo que sentem algo parecido com uma “redenção” ou que “o país nos foi devolvido” ou ainda que “temos um dos nossos na Casa Branca”. É claro que ao longo do dia sinto-me, tal como eles, tomada pela surpresa e a excitação, já que a ideia de ver o regime de George W. Bush pelas costas é um alívio enorme. E a ideia de que Obama, um candidato negro progressista e com consideração pelos outros, muda a história e faz-nos sentir de que forma os cataclismos produzem novos terrenos. Mas pensemos atentamente neste novo terreno, mesmo que não conheçamos neste momento todos os seus contornos. A eleição de Barack Obama ainda que não possa ser hoje completamente apreciada, é historicamente significativa, mas não é, nem pode ser uma redenção e, se subscrevermos a forma superior de identificação que ele nos propõe (“estamos todos unidos”) ou que nós propomos (“ele é um de nós”), arriscamo-nos a acreditar que este momento politico vencerá os antagonismos que são os constituintes da vida política, especialmente da actual vida política. Sempre houve bons motivos para não abraçar o ideal da “unidade nacional” e para fomentar suspeições face a uma identificação uniforme e absoluta para com um líder político. Apesar de tudo, o fascismo baseava-se em parte nessa identificação com o líder e, os republicanos usaram este expediente para conseguirem mobilizar politicamente os afectos quando, por exemplo, Elizabeth Dole, olha para a sua audiência e diz: “Adoro cada um de vocês.”

Torna-se ainda mais importante pensar na identificação política exuberante com a eleição de Obama quando consideramos que o apoio a Obama coincidiu com o apoio a causas conservadoras. De certa forma isto conta para o seu sucesso “transversal”. Na Califórnia, ganhou com Continue reading 'Exuberância acrítica?'

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

[es]Non pagheremo noi la vostra crisi! Universidad, capitalismo creativo y multitud.

por Antón Fernández de Rota

Universidade da Coruña

TEMBLORES DE LA GENERACIÓN X

Varios cientos de miles de estudiantes, investigadores y profesores se levantaron en el 2001 contra infamia a lo largo del Estado Español. La LOU no era algo nuevo, sino una implementación de otras políticas universitarias neoliberales experimentadas durante los años ochenta: serían dos buenos ejemplos de ello las Reaganpolitics en los Estados Unidos, o de un modo más cercano, la política académica de la Dama de Hierro inglesa. A finales del 2001, en A Coruña, la ciudad donde estudiaba, la práctica totalidad de las facultades de la universidad terminaron por ponerse en huelga, algunas lo estuvieron durante tres meses. Como en el resto de las ciudades, los universitarios se organizaron de forma asamblearia y descentralizada, al modo autónomo, con independencia de los partidos y los sindicatos. En el punto álgido de la protesta, dos enormes manifestaciones, una que bajaba del Campus de la Zapateira y otra que salía del Campus de Elviña, se juntaron en Alfonso Molina: más de cinco mil estudiantes tomaron la avenida en su marcha hacia la ciudad, poco después de que se manifestasen varias decenas de miles en la capital gallega y varios cientos de miles en la capital del estado.

Hace escasos días, cerca de 50.000 estudiantes, investigadores y profesores ocuparon diversas facultades italianas y marcharon contra las medidas que Berlusconi ha decido imponer Continue reading '[es]Non pagheremo noi la vostra crisi! Universidad, capitalismo creativo y multitud.'

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

[es] Desde las facultades ocupadas de “La Sapienza” de Roma, desde la universidad movilizada.

Convocatoria nacional, Roma 22/10/2008

A las facultades movilizadas, a las estudiantes y a los estudiantes, a los estudiantes de doctorado, a los precarios de la investigación.

"Nosotros no pagaremos la crisis", es con este eslogan que hace pocas semanas hemos empezado las movilizaciones dentro de la universidad "La Sapienza" de Roma. Un eslogan sencillo pero a la vez claro: la crisis global es crisis del mismo capitalismo, de la especulación financiera e inmobiliaria, de un sistema sin reglas ni derechos, de gerentes de empresas sin escrúpulos; esta crisis no puede recaer sobre la formación, desde la escuela hasta la universidad, la sanidad, los contribuyente en general. El eslogan se ha vuelto famoso, corriendo rápido de boca en boca, de ciudad en ciudad. Continue reading '[es] Desde las facultades ocupadas de “La Sapienza” de Roma, desde la universidad movilizada.'

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

[es ] Democracia defectuosa

Artigo publicado polo jornal Diagonal, nº 86, 2 de Outubro de 2008

Emplean los politólogos una expresión para referirse a un tipo de régimen que, teniendo un diseño constitucional homologable como democrático, adolece de vicios que le impiden establecerse como tal : grupos de presión influyentes, medios de comunicación que condicionan la deliberación, fuerzas armadas y policiales que violan el Estado de derecho, magistrados que lo toleran, etc. La expresión en cuestión, ‘democracia defectuosa’ (defective democracy), fue pensada para comprender los límites de la consolidación democrática más allá de la transición e instauración de un régimen. Aunque el caso español no es comparable a otros que son las encarnaciones empíricas de estas democracias defectuosas, hace años que se observa un desplazamiento en esa dirección. Pocos asuntos expresan mejor este problema que la que ha sido aquí la principal fisura constitucional : la organización territorial del Estado y la política de reconocimiento nacional ; ningún ejemplo más claro que el caso vasco. Continue reading '[es ] Democracia defectuosa'

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

[ es ] El filósofo y el político

Una nota sobre el particular europeísmo Toni Negri

Raimundo Viejo Viñas (ubicaçom original)

El periódico Diagonal viene de publicar, en la siempre certera traducción de Raúl Sánchez Cedillo, un artículo de Toni Negri en el vuelve sobre la "cuestión europea" un par de años después de que su posición, explícita y heréticamente favorable al Tratado por el que se establece una Constitución para Europa, causara gran revuelo en las filas "bienpensantes" de la extrema izquierda. Pero si por aquel entonces las palabras de Toni Negri nos habían sorprendido y la comprensión de sus argumentos nos había estimulado enormemente a salir de ciertos esquemas preconcebidos (algo que siempre será muy de agradecer), en esta ocasión llueve ya sobre mojado. Estaría uno incluso tentado de sacar a relucir aquello de que la Historia, cuando se repite, la primera vez lo hace como drama y la segunda como farsa, pero nada más lejos de la intención de estas líneas que procurar satisfacción a las cabezas de socialización marxiana con los ecos identitarios de nuestro discurso.
Continue reading '[ es ] El filósofo y el político'

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Negri strikes back

Negri strikes back

Num artigo no diagonal, António Negri, relança uma discussão que será central em 2009 (se é que não central há muitos anos).

Dos anticorpos mútuos que guarda com correntes trotskistas europeias (a propósito, foi publicada uma tradução portuguesa de um livro que resume esse rendilhado), Negri acusa-as de fazerem coro com os Estados Unidos no sentido de derrotarem a constituição e a sua fénix, o tratado de Lisboa.

O argumento em si esclarece pouco e não junta nada à discussão. Aliás Negri poderia usar a mesma figura de estilo, acusando a extrema-esquerda europeia de fazer coro com a extrema-direita. Teria o mesmo significado intelectual.

De Negri fica-me exactamente a mesma sensação com que fiquei ao acabar de ler o Multidão: Negri fica paralisado perante a acção em política. Mas se em Multidão se encontra uma análise séria e interessantíssima do panorama internacional, este artigo é um panfleto no seu pior sentido.

É evidente que há inúmeros matizes nas formas que o "não" da esquerda toma perante a constituição e por isso o que mais surpreende é que alguém com a bagagem de Negri os escamoteie, metendo num mesmo saco um arco-iris (ou uma multitude, conforme a terminologia) de opiniões.

Parece no mínimo ridículo pensar que a Constituição poderia "afundar o Atlântico", quando o texto do novo tratado assume desde logo a centralidade da Nato no respeitante à defesa europeia. Diz assim:

"Os compromissos e a cooperação neste domínio respeitam os compromissos assumidos
no quadro da Organização do Tratado do Atlântico Norte, que, para os Estados que são
membros desta organização, continua a ser o fundamento da sua defesa colectiva e a
instância apropriada para a concretizar"

A Europa é a nossa terra, tal como esta é a minha rua, mas a mim deixa-me algum incómodo esta leitura de "nacionalismo europeu" que se adivinha nas entrelinhas do que escreve Negri.

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

[ es ] Formular la cuestión de la organización


Thomas Seibert

1. Introducción filosófica, cuya necesidad se confirma en la conclusión.

Si se formula la cuestión de la organización se hace seriamente en un plano político. Esto presupone que la cuestión de la organización ya es en sí misma respuesta para otra cuestión antecedente: la cuestión del poder, que, bien entendida, interroga sobre la posibilidad de la victoria. Quien formula este interrogante ya ha entendido que la propia política es una lucha. Continue reading '[ es ] Formular la cuestión de la organización'

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

O estranho retorno da cadea perpetua (post-moderna)

por José Ángel Brandariz García. Este artigo aparecerá publicado em espanhol no jornal Diagonal.

A prissom perpetua sempre foi o familiar pobre dos simplistas debates públicos sobre seguridade e castigo. Nom é de estranhar. Como bem sabia o régime franquista (que durante a maior parte da sua duraçom possuiu a pena de morte, mas nom a prissom perpetua), em termos de vingança, como suposto bálsamo das máis tristes paixons tanáticas da psique colectiva, é insuficiente. Nesse terreo a pena de morte sempre demonstrou umha hegemonia apenas contestável. Desde umha perspectiva política-técnica, sempre utilitária, conjura a perigosidade de um sujeito, mas a um preço demasiado alto (elevado custe econômico, problemas de governabilidade da convivência carcerária, fricçons constitucionais..), sobretodo se se tem em conta que a reincidência em delitos graves –incluídos os sexuais de certa relevância- é praticamente nula.

Continue reading 'O estranho retorno da cadea perpetua (post-moderna)'

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Alternativas Nómadas 2.0, moito mais que um blogue

Fai cousa de cinco anos, no contexto de crise cíclica que se abria após as mobilizaçons contra a guerra global permanente do 15 de Fevereiro de 2003, começou umha pequena história, a posta em práctica de umha táctica molecular por um grupo de activistas desejosxs por ir alem da lógica cíclica das vagas de mobilizaçom e pensar-se no seo das multitudes. Principiou daquela um debate sobre a política do movimento, sobre como produzir espaços deliberativos inseridos nos processos antagonistas do nosso tempo, sobre como pensar umha institucionalidade outra à da forma-Estado, autônoma, transversal; capaz de acometer o câmbio cambiando-se: umha praxe rekombinante. A idea de umha assemblea virtual, imposta polo devir global dxs integrantes do projecto (espalhadxs por distintas cidades galegas, mas tambem por Xixón, Londres, Genevra, etc.) passou de um simples intercâmbio de mails a umha lista, de esta a um processo de subjectivaçom interconectado coas loitas territoriais, de estas de novo à produçom de um espaço deliberativo virtual.

Continue reading 'Alternativas Nómadas 2.0, moito mais que um blogue'

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Giro à esquerda?

Artigo de Raimundo Viejo Viñas remitido a Tempos Dixital

O pequeno partido liberal de Alemanha era definido co slogan seguinte: "o coraçom à esquerda e o peto à direita". Com esta idea-força intentava sintetizar o feito de que havia que governar para a satisfaçom da mentalidade progressista sempre que o permitisse umha economia conservadora. Tal semelha ser a fórmula mágica de ZP.

Continue reading 'Giro à esquerda?'

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

[ es ] La política en una era de fantasía

Si los progresistas queremos ser una fuerza política significativa en el siglo XXI necesitamos empezar a soñar, argumenta Stephen Duncombe.

Realidad, fantasía y política

En el otoño de 2004, poco antes de las elecciones presidenciales en EE.UU., y en medio de un mes particularmente sangriento en Irak, la revista del New York Times realizó un artículo de fondo sobre las víctimas de la verdad en la administración Bush. Como la mayor parte de los artículos del Times, estaba bien escrito, bien investigado, y era plenamente previsible. Que George W. Bush está mal informado, que no atiende a opiniones distintas a la suya, y que actúa a partir de cualquier insensatez en la que cree no es apenas noticia (incluso el hecho de que una vez insistiese en que Suecia no tenía ejército y nadie de su gabinete osase contradecirle no resultó en absoluto sorprendente). Había, empero, un punto de vista valioso. En un párrafo que pronto resultaría infame, el autor, Ron Suskind, refería una conversación entre él y un anónimo consejero principal del presidente:

El asesor dijo que los tipos como yo se situaban “en lo que nosotros denominamos comunidad sustentada en la realidad”, lo que definió como gente que “cree que las soluciones se derivan de vuestro juicioso estudio de la realidad discernible”. Yo asentí con la cabeza, y murmuré algo sobre los principios de la Ilustración y el empirismo. Él me cortó. “Ese ya no es el modo en el que el mundo realmente funciona”, continuó. “Ahora somos un imperio, y cuando actuamos creamos la realidad. Y mientras vosotros estáis estudiando esa realidad –juiciosamente, si quieres- actuamos de nuevo, creando otras nuevas realidades, que también podéis estudiar, y así es como las cosas se organizan. Somos actores de la historia…y a vosotros, a todos vosotros, sólo os queda estudiar lo que hacemos”.

Continue reading '[ es ] La política en una era de fantasía'

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google