Wordpress Themes

Archive for xuño, 2008

Autoformación i éxodo na Universidade-Empresa

Antón Fernández de Rota e Ramón Vázquez Caamaño, da Asemblea de Precarias en Formación.

1. Os devires da universidade e dos seus descontentos.

Ao longo do último medio século a institución universitaria ten vivenciado unha serie de transicións desde a Universidade-Elite á Universidade-Masa e, nos últimos tempos, definitivamente cara a forma emerxente da Universidade-Empresa. Continue reading 'Autoformación i éxodo na Universidade-Empresa'

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Sabedoria, ciência, tecnologia: a universidade que vem

por Raimundo Viejo Viñas (artigo original publicado em catalam)

Sabedoria, ciência e tecnologia: três conceitos relacionados co conhecimento, embora de jeito diferente e cambiante ao longo do tempo. A sabedoria, grado mais elevado do conhecimento foi considerada também fonte de prudência, inteligência aplicada. A ciência, mais modesta, compreende o conjunto de conhecimentos obtidos por meio da observaçom e o razoamento, estruturados de jeito sistemático, permitindo o enunciado de princípios e leis gerais. A tecnologia, enfim, apenas um conjunto de teorias e técnicas que facilitam o aproveitamento prático do conhecimento científico.

Ao longo da história houve tempos que a universidade chegou a organizar institucionalmente estes conceitos com certo sucesso. Cós seus prós e contras, nom sem a mediaçom do conflito entre estamentos, conseguiu-se umha certa harmonia no funcionamento dos espaços de produçom do conhecimento, na composiçom social de quem conhecer e na ocupaçom e aplicaçom social dos seus saberes.

Nos nossos dias, embora, costa acreditar em que, quem procurar a sabedoria, puider chegar a ela a estudar ou trabalhar nas universidades. A ciência, certamente, atopa-se associada à universidade de maneira mais clara, embora se conheça que a produçom científica mais avançada escapa à instituiçom em nom poucas ramas do saber. E isto ainda é mais evidente de pensarmos no caso do desenvolvimento tecnológico.
Continue reading 'Sabedoria, ciência, tecnologia: a universidade que vem'

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

A democracia, a representación e a cidade

Reproducimos de seguido unha intervención de Franco Berardi, Bifo, sobre a democracia, a representación e a cidade feita no cadro de Rekombinant, um dos espazos de referéncia da (post-) autonomía italiana.

Tradución de José A. Brandariz García

RK

Por primeira vez na vida, precisamente cando se afunde calquera perspectiva de representación democrática, estou valorando a posibilidade de lanzar un experimento eleitoral co meu vello amigo Valerio Monteventi, que nos últimos anos ten sido no concello boloñés o único punto de referéncia para a sociedade e para os movementos.

Dentro dun ano son as eleccións municipais en Bologna, e estamos pensendo en presentar unha lista cidadá de natureza en absoluto cívica, sino mais ben de carácter planetário. Unha lista cidadá-planetária, ou mais ben simbólico-proxectual.
Non oculto nin as dificultades nin os límites dunha operación como a que estamos pensando, pero ao mesmo tempo me parece ver algunha oportunidade, alguna posibilidade interesante.

Pido *s recombinantes[1] que me digan que pensan. E someto algunha reflexións. Diseminadas.
Continue reading 'A democracia, a representación e a cidade'

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Evento e proceso de comunicación con poténcia de futuro

Marghera, Véneto, 30 marzo-1 abril de 2007 .:. versión 3.1

Contexto: a necesidade de construción dun espazo público outro

globalmeeting.jpgO sentido da proposta de celebración dun evento como o Global Meeting xurde dun determinado contexto de evolución do antagonismo europeo e global. Dito do xeito máis sintético posible, a clausura do que poderiamos denominar o ciclo do movemento antiglobalización, na sua etapa dos contracúmios, non só puxo fin a aqueles momentos singularmente visibles de poténcia movimentista. A clausura daquel ciclo puxo tamén fin á experiéncia dos foros sociais, que hoxe apenas perviven como forma morta, colonizada por ONG's e esquerda gubernativo- institucional.

Os foros sociais, mesmo con todas as suas eivas, cumprian unha función digna de consideración: a de ensaiar a creación dun espazo público tendencialmente non estatal, un lugar e un tempo de comunicación e contaminación entre, e desde, os movementos. A finalización desa etapa deixa, xa que logo, un importante baleiro: o da experimentación cara a ese espazo público-comunicativo outro. Nos últimos dous anos, ese proceso foi en certa medida continuado polo proceso de construción do Euromayday. Sen embargo, a indefinición do pretendido co proceso, a dificultade de trascender o mero evento-mayday, unha certa febleza de partida e certos persoalismos teñen acabado de esgotar a poténcia dese proceso.
Continue reading 'Evento e proceso de comunicación con poténcia de futuro'

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Cuestión de estilos, estética da docencia

Artigo de Raimundo Viejo Viñas, traducido pola Assemblea de Prekárias em Formaçom

Vendo este video, procedente do álbume Songs for Drella de John Cale e Lou Reed (a súa particular homenaxe a Andy Warhol), véuseme á cabeza unha conversa de fai uns días acerca da maneira en que cada profesor expón en público. O "estudante-masa", socializado na terrible disciplina do copiar apuntes, adoita agradecer o profesor de verbo lento e máxima claridade expositiva; un profesor, a ser posible, que sexa capaz de convertir cualquera tema nun esquema de puntos ordenados, listos para memorizar; ideal xa, se é capaz de presentalo nun power point. Tal e como sinalaba Johann Joachim Winckelmann no seu determinar a estética neoclásica, fermoso é aquelo que presupón ao ollo o mínimo esforzo. O neoclasicismo é, sen lugar a dúbidas, o criterio estético do "estudante-masa" e o profesor da universidade tardo-fordista.
Continue reading 'Cuestión de estilos, estética da docencia'

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

[ es ] Repensar la crisis y la acción de los movimientos

diagonal.jpgInfo publicada por Diagonal

Durante los días 18 y 25 de abril se celebró en la Universidade da Coruña el seminario A globalización en crise : control, gubernamentalidade e movementos sociais. Tres fueron los ejes que articularon las intervenciones : poder, resistencia, y metrópolis. Los investigadores universitarios José Ángel Brandariz, Luis García Soto y David San-Martín abordaron la primera problemática situándonos en la transición que recientemente ha tenido lugar desde las sociedades disciplinarias a lo que el filófoso Gilles Deleuze bautizó como las Sociedades de Control. Un tránsito que llevaría parejo el pasaje desde la economía fordista y el Estado de Bienestar a una actualidad neoliberal y postfordista, regulada por los regímenes de control videoelectrónicos y las lógicas actuariales de tipo estadístico y securitario.

En relación a la metrópolis, José María Cardesín y Emmanuel Rodríguez dieron cuenta de una transformación análoga al historizar el cambio desde la vida relativamente homogénea de la ciudadfábrica a un modelo metropolitano heterogéneo y constantemente proliferante. Con la aparición de la metrópolis postfordista las formas de poder y resistencia se transforman. Raimundo Viejo, Rosendo González y Antón Fernández de Rota intentaron dar respuesta a estas mutaciones acercándose a las “políticas de la narración” de los movimientos y a la transformación del activismo tras la aparición de internet, todo ello con el fin de precisar las bases de una política que vaya más allá de los modos del poder soberano.

Autoformación

El seminario fue el primer experimento de autoformación de la asamblea de estudiantes e investigadores Precarias en Formación (cognitarias.blogaliza.org). Una asamblea que nace en el seno de un flujo emergente y global que apuesta por la reinvención del activismo universitario : grupos y ‘universidades nómadas’ que van desde Argentina a India, pasando por las potentes redes por la autoformación en Italia. Todas estas experiencias tienen en común su voluntad de transgredir las fronteras que separan la enseñanza del activismo y la actividad académica de la producción de saber metropolitana. El seminario fue diseñado con esta misma intención. La asamblea pretende ejercitar un activismo universitario- metropolitano en clave positiva, articulando las luchas con la producción de conocimiento y, del mismo modo, creando interferencias- gratuitas, críticas y movimentistas- alternativas tanto al sistema de créditos como al proceso simultáneo de tecnocratización y neoliberalización de las formas y los contenidos universitarios.

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

[ es ] Movimientos en las crisis

Institucionalización autónoma, mitopoiesis y semiopolítica

Artigo de Antón Fernández de Rota publicado em Diagonal.

lenin.jpgCon la intención de precisar cuáles son los ejes vertebradores de una estrategia movimentista eficaz, en este espacio abierto para el debate por el periódico DIAGONAL, Jtxo Estebaranz y Raúl Sánchez han evocado con acierto una serie de tópicos y targets poblacionales, inscritos todos ellos en el interior de las distintas crisis : los migrantes y la crisis del Estado- nación ; las prácticas agregadas en torno a la ‘cultura libre’ y la crisis de los procesos de privatización o de la propia ley del valor ; las luchas del precariado y la crisis del Estado de bienestar ; y las luchas ubicadas en el contexto de la dupla crisis energética y ecológica. Un tiempo de crisis. De hecho, después del giro a la izquierda de la geopolítica latinoamericana, tras el fallido intento –en las rondas de la OMC, en lo concerniente a la Operación Iraq– de hacerse Estados Unidos con el mando único del Imperio global, tras la crisis de la new economy seguida hoy por la crisis planetaria de las finanzas y los alimentos, hay motivos para sospechar que lo que incluso ha entrado en crisis es aquella forma de gobernabilidad que se presentaba como “fin de la historia” y cancelación de toda crisis posible : el proyecto neoliberal.

Memoria fragmentada

Una época de crisis, también de rupturas. Lo que para la generación de la Transición puede ser el vívido recuerdo de la caída del Muro de Berlín, para los más jóvenes activistas ha quedado en la prehistoria, y la “antiglobalización” para algunos novísima, por otros es tan sólo recordada a través de fuentes secundarias. La fragmentación de la memoria de los activistas, así como la constante emergencia y el ‘prolongamiento’ de la crisis, es lo que definen nuestros tiempos y lo que nos exige la práctica de una política de la ‘traducción’ (de la diferencia) y de ‘experimentación’ continua. Existe una última crisis : la crisis de la potencia política que informa la democracia, o dicho de otra manera, la tendencia a la postmodernización de cualquier política posible. Son dos los rasgos que la caracterizan : la espectacularización del proceso de su presentación y de renegociado de lo social, y la subsunción de la forma partido por la forma movimiento. Continue reading '[ es ] Movimientos en las crisis'

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

Caso Gestoras Pro Amnistia-Askatasuna: suma e sigue da lóxica da excepción?

Artigo de José Ángel Brandariz García

 

'(...) Precisamente por iso, sínto-me culpabel da excepcionalidade permanente. Debo dicir que eu non pensaba naquelas leis como algo que debese perdurar. Aquelas leis estaban feitas para atemorizar'.

Entrevista a Francesco Cossiga, antigo ministro italiano do Interior[1]

O 21 de abril deste ano comezou na Audiéncia Nacional -AN- o xuízo contra 27 persoas, acusadas de pertenza a organización terrorista, polas suas actividades no marco de Gestoras Pro-Amnistía, de Askatasuna e doutros colectivos do que se ten dado en chamar Movemento Pro-Amnistia basco. Prácticamente a metade desas persoas chegan ao xuízo oral tras ter pasado case catro anos en prisión provisional. A isto se engade, no plano das medidas cautelares -isto é, acordadas sen declaración de culpabilidade-, a prohibición de actividades deses colectivos, que teñen sufrido a proscrición prácticamente absoluta das suas labouras.

Xa ben intuira GRAMSCI que nos tempos de transición se manifestan os fenómenos mais morbosos. Seguramente esa cita seria acaida para entender a etapa que estamos a vivir desde 1998 no que se refire á persecución policial e xudicial do mundo do independentismo basco. Con todo, nesta etapa tod* demócrata convencid* ben poderia experimentar unha perplexidade semellante á que COSSIGA expresaba vinte anos despois de que a sedicente lexislación antiterrorista italiana tivese permitido a persecución de milleiros de activistas sociais e polític*s, a meirande parte d*s cais non tivera ningunha relación con accións armadas. Definitivamente, caberia concluír, con BAUDRILLARD, que na fase final de subsunción da realidade por parte do espectáculo, a única realidade que permanece é o simulacro, tamén polo que fai ao que hoxe entendemos por terrorismo, xa desconectado das accións armadas.
Continue reading 'Caso Gestoras Pro Amnistia-Askatasuna: suma e sigue da lóxica da excepción?'

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google